Nie mogłam potem długo mówić, miałam ściśnięte gardło, bolało mnie całe ciało, nigdy czegoś takiego nie przeżyłam. Nie wiem, co napisać, bo brak tu słów, zdań, opisów. Nigdy nie widzieliście czegoś takiego. Nigdy. Ten film pokaże coś, co pokazać trzeba, po latach udawania, ze to nie istniało. Jak dziecku w szkole: patrz, tak się zabija sąsiadów, tak morduje się ludzi, a tak się do nich strzela. Tak robili w Auschwitz, na Majdanku, w Dachau, w Jedwabnem, w Rwandzie, gdzie palono ludzi żywcem i cięto maczetami, podczas wojny w Jugosławii, w światowym Paryżu, gdzie w 1942 roku francuscy sąsiedzi wydawali Niemcom żydowskich sasiadow. Jednego sąsiada po drugim.
Wszędzie znajdowane są do dzisiaj kosteczki, wisiorki, buty, a Polska to taki specyficzny kraj, gdzie gdy wbijesz w ziemię łopatę, często jest grób. Resztki dołu z wapnem. Czyjeś przerwane życie. Popiół. Pamięć. Choć nie chcemy pamiętać, a dawne zbrodnie mają długie cienie…
To opowieść o religii, która tumani, jątrzy i ogłupia.
O zakłamanej historii.
O kobietach we władzy mężczyzn. Patriarchacie wypijanym z mlekiem matki.
O wielkim historycznym oszustwie wobec poniewieranego narodu, który uwierzył w to, ze jest wielki, lepszy od innych, wybrany, że jest Chrystusem narodów. Że innych może wobec tego traktować jak śmieci.
To opowieść o ludziach, którzy udają kogoś, kim nie byli, nie są i nie będą.
Jeden człowiek mógł zrobić taki film. Smarzowski. Najdojrzalszy, najlepszy, przemyślany. Potworny. Prawdziwy. O nas. O rodzinie, kościele, stodole i rzeźni. O świecie pełnym przemocy wobec słabszego, innego, biednego, małego. O Polsce.
Bardzo bym chciała, by straszny ogień i potworny krzyk ofiar stopił beton. Wy tez będziecie krzyczeć. Oby. Będzie was boleć. Bardzo. Ma boleć. Nigdy już o tym nie zapomnicie.
Zasłużyliśmy.
Tacy jesteśmy.
Wszyscy.
#KKPMOVIE
Piekło kobiet
Jaka piękna katastrofa. Pomysł na opowiedzenie o tytułowym piekle kobiet w latach międzywojnia, z widoczną analogią do współczesności jest świetny, gorzej z wykonaniem. Mamy małżeństwo z warszawskich wyższych sfer, on jest wydawcą i dziennikarzem- fantastyczny, wieloznaczny Mateusz Damięcki, ona dziennikarką- Agata Turkot w poszukiwaniu sensu swej roli, prowadzą pismo kojarzące
Karolina Korwin Piotrowska
14.04.2026