Jaka piękna katastrofa. Pomysł na opowiedzenie o tytułowym piekle kobiet w latach międzywojnia, z widoczną analogią do współczesności jest świetny, gorzej z wykonaniem. Mamy małżeństwo z warszawskich wyższych sfer, on jest wydawcą i dziennikarzem- fantastyczny, wieloznaczny Mateusz Damięcki, ona dziennikarką- Agata Turkot w poszukiwaniu sensu swej roli, prowadzą pismo kojarzące ludzi w ogłoszeniach matrymonialnych. W tajemniczych okolicznościach umiera po nieudanym zabiegu usunięcia ciąży siostra studenta medycyny- Hubert Miłkowski. Wszystko wskazuje na to, że związek z tym może mieć otoczenie wydawcy gazety albo nawet on sam. W tle narkotyki, palarnie opium, ciemne acz ustosunkowane i bezkarne towarzystwo, jest i płatna miłość, zła policja; jest zblazowana siostra wydawcy, czyli świetna i wyrazista Katarzyna Herman, jej córka- eteryczna, ale odważna Maria Kowalska, jej mąż przemocowiec czyli Piotr Polak, dziwny i sprytny ginekolog rodem z horroru- Jacek Poniedziałek, który jak zwykle kradnie każdą scenę, obowiązkowy dwulicowy i niedobry nacjonalista- Borys Szyc przerysowany jak w przedwojennym dramacie oraz Boy Żeleński, z którego pism zaczerpnięto tytuł serialu. Jest też środowisko klubu nocnego, a w nim tancerki wykorzystywane do innych, niż artystyczne, celów, jest też desperacka walka jednej z bohaterek o zajście w ciążę i przy okazji pokazanie tego, jak wyglądała opieka ginekologiczna tamtych czasów; mamy też